انسان اگر آرزوى شفاعت دارد ، بايد در اين عالم با سعى و كوشش رابطهء بين خود و شفعاى خود را حفظ كند و قدرى تفكر در حال شافعان محشر نمايد كه حال آنان در عبادت و رياضت به كجا رسيده بود ، فرضاً كه ما با ايمان از دنيا برويم ، ولى بار گناهان و مظالم سنگين باشد ، ممكن است در عذاب‌هاى گوناگون برزخ و قبر از ما شفاعت نشود ! عذاب‌هاى برزخ قابل قياس با عذاب‌هاى اينجا نيست و طول مدت برزخ را جز خدا كسى نمىداند ؛ شايد ميليون ميليون‌ها سال طول بكشد و ممكن است در قيامت نيز پس از مدت‌هاى طولانى و عذاب‌هاى گوناگون طاقت‌فرسا ، شفاعت نصيب ما شود ، چنانچه در احاديث به اين حقيقت اشاره شده است . پس غرور شيطان ، انسان را از عمل صالح باز دارد و انسان را يا بىايمان ، يا با بارهاى سنگين از دنيا ببرد و به شقاوت و بدبختى گرفتار كند . و گاهى با وعدهء رحمت واسعهء ارحم الراحمين دست انسان را از دامن رحمت كوتاه كند ، غافل از اين كه همهء بعث رسل و ارسال كتب و فرو فرستادن فرشتگان و وحى و الهام به پيامبران و راهنمايى طريق حق از رحمت ارحم الراحمين است ، عالم را رحمت واسعهء حق فرو گرفته و ما در لب چشمهء حيوان از تشنگى به هلاكت مىرسيم . قرآن بزرگ‌ترين رحمت‌هاى الهى است ، تو اگر به رحمت ارحم الراحمين طمع دارى و آرزوى رحمت واسعه دارى ، از اين رحمت استفاده كن كه حق طريق وصول به سعادت را باز نموده و چاه را از راه روشن فرموده ، تو خود در چاه مىافتى و از راه منحرف مىشوى ، رحمت را چه نقصانى است ؟ اگر ممكن بود طريق خير و سعادت را به مردم به طور ديگر نشان بدهند ، مىدادند و اگر ممكن بود به اجبار مردم را به سعادت برسانند ، مىرساندند ، اما هيهات كه راه آخرت راهى است كه